07-08-08

ADOLF HITLER: EERSTE MOSLIMTERRORIST EN BEDENKER VAN 11 SEPTEMBER

EEN OPHEFMAKEND ARTIKEL DOOR OLIVIER BRONSELAER ALIAS WOLFGANG MEISTER

Tot voor enkele jaren dacht ook ikzelf nog dat Hitler onder 1 hoedje speelde met de Katholieke Kerk. Verschillende elementen voedden deze hypothese zoals de weifelende houding van Paus Pius XII die de Holocaust teveel zou hebben doodgezwegen, het concordaat met de Heilige Stoel en het hardnekkige gerucht dat deze laatste in het sluitstuk van de oorlog voortvluchtige nazi's aan vervalste paspoorten zou hebben geholpen om, vermomd als geestelijken, te ontkomen naar veilige havens als Zuid-Amerika. Echter, het Verdrag der Lateranen waarin de autonomie van het Vaticaan werd gegarandeerd was louter de verdienste van Mussolini, die de Kerk gunstig gezind was. (het latere "concordaat" was daar slechts een gevolg van dat Hitler tijdelijk goed uitkwam terwijl hij nadien echter plannen broedde om de Paus zelfs te ontvoeren en buitenspel te zetten). Pas toen ik Hitlers "Tafelgesprekken" las (1, noten zie onderaan de tekst) kwam ik met een schok tot de bevinding dat er van een stilzwijgend verbond tussen nazi-Duitsland en de Kerk geen sprake kon zijn, aangezien Hitler daarin meermaals zijn voornemen tot uiting brengt om, nadat hij het jodendom zou hebben verwoest, aan te vangen met de vernietiging van het katholicisme. Hitlers Tafelgesprekken zijn de gesprekken die Hitler tijdens W.O.II voerde met zijn intimi in de beslotenheid van zijn buitenverblijf de "Berghof"; zij werden in dagboekvorm bijgehouden door zijn secretaris Bormann en later tot boek gebundeld. Pas na de oorlog werd deze bundel door de buitenwereld ontdekt en uitgegeven. Precies in dat boek valt het masker van Hitler en presenteert hij zichzelf als een pleitbezorger van de islam, die hij als een geschikter bondgenoot ziet dan het in zijn ogen 'slappe' christendom dat enkel bereid is tot naastenliefde en vergeving en niet tot de gewapende strijd. Hitler die opkeek naar de Kerk? Vergeet het! Als Hitler al mooie bewoordingen over had voor de Kerk en de figuur van Christus dan was dat alleen maar uit kille berekening omdat hij wist dat hij zo makkelijker de miljoenen katholieken voor zijn partij kon winnen en hen tot zijn staatsreligie bekeren om hun oorspronkelijke religie naderhand ook makkelijker te kunnen vernietigen. Doch pas nadat hij eerst met de Joden zou hebben afgerekend: het was een stappenplan. In feite verachtte Hitler de God van joden en christenen die hij in zijn 'Tafelgesprekken' steevast over dezelfde kam scheerde. De enige God die hij in het Nationaal-Socialsime kennelijk een ereplaats wilde geven was de god van de moslims, Allah.

HITLER AAN HET WOORD

Uit volgende monologen, opgetekend uit zijn mond en gepubliceerd in de fameuze 'Tafelgesprekken', mag genoegzaam blijken dat Hitler er ernstig over nadacht om zich tot moslim te bekeren. Zo zei Hitler op 13 december 1941: 'Ik kan me voorstellen dat mensen warm lopen voor het paradijs van Mohammed, maar voor dat smakeloze paradijs van de christenen...?' (2) Op 4 april 1942 hoorde men hem het volgende verklaren: 'Net als bij de islam, is er geen enkel soort van terrorisme in de Japanse staatsgodsdienst, maar integendeel een belofte van geluk.' (3) Op 5 juni 1942 verkondigde hij: 'Het maakt een mens woedend te bedenken dat, terwijl in andere delen van de wereld godsdienstige leren als die van Confusius, Boeddha en Mohammed een onbetwistbare brede kennis bieden voor de godsdienstgezinden, de Duitsers moesten worden gedupeerd door een theologische verklaring (lees: 'de Bijbel') die gespeend is van iedere oprechte diepgaandheid.' (4) Op 1 augustus 1942 klonk hij zo: 'In dat opzicht is de Mohammedaan tenminste meer verlicht als hij zegt: het is de mens niet gegeven zich een voorstelling van Allah te vormen.' (5) Diezelfde dag nog wist hij te vertellen: 'Het Arabische tijdperk was het meest beschaafde, meest intellectuele en in ieder opzicht het beste en gelukkigste tijdperk in de Spaanse geschiedenis.' (6) Het dient vermeld dat de vijandigheid waarmee Hitler tussendoor (naast zijn stokpaardje het jodendom uiteraard) het christendom bespreekt gewoonweg van het boek afspat. Uit tal van niet mis te verstane uitlatingen valt af te leiden dat hij het vaste voornemen had om de jacht te openen op de christenen nadat hij het "Jodenprobleem" zou hebben afgehandeld. Het mag verbazen dat nagenoeg alle Hitler biografen zich uitentreuren bogen over de inhoud van 'Mein Kampf' en het eindeloos analyseerden maar dat zij dit boek waarin zijn ideeen veel verder waren gerijpt, in verhouding onderbelicht lieten. Nochtans kunnen we uit de lectuur van dit onthullende boek opmaken wat Hitler had willen realiseren indien de oorlog in zijn voordeel zou zijn geeindigd: de installatie van een islamitisch wereldrijk, met hemzelf aan het hoofd daarvan als nieuwe profeet, de 'Mahdi' ofte wederkomst van Mohammed. Daarbij zou zelfs de titel van 'Fuhrer' zijn verbleekt! Kunnen de uitspraken van Hitler, ontleend aan deze bron, worden getoetst aan een andere, zo mogelijk nog betrouwbaarder bron? Jazeker; op een bepaalde plaats in zijn memoires windt Albert Speer, Hitlers architect en misschien wel nauwste medewerker, er geen doekjes om: ''Hoe Hitler zich zijn staatskerk voorstelde kon men afleiden uit een door hem vaak aangehaald verhaal van een uit voorname Arabieren bestaande delegatie: Toen de Mohammedanen, zo hadden de bezoekers verklaard, in de achtste eeuw via Frankrijk naar Centraal-Europa wilden doordingen, waren ze in de slag bij Poitiers teruggeslagen. Zouden deze Arabieren deze slag hebben gewonnen dan was de wereld thans Mohammedaans. Want ze hadden dan de Germaanse volken een religie opgedrongen die door haar leer: het geloof met het zwaard verbreiden en alle volkeren aan dit geloof onderwerpen, de Germanen als het ware op het lijf was geschreven. Als gevolg van hun zwakkere ras zouden de veroveraars zich op de duur niet hebben kunnen handhaven tegenover de ruigere en sterkere natuur van de Germanen, zodat uiteindelijk niet de Arabieren maar de mohammedaans geworden Germanen aan de top van dit islamitische wereldrijk gestaan zouden hebben.' (7)

HITLER IN DE ARABISCHE WERELD

Het Arabische Midden-Oosten was voor Hitler en zijn trawanten allerminst onbekend of vijandig terrein: Om te beginnen werd zijn verkiezing tot Rijkskanselier in 1933 daar op gejuich onthaald. De eerste telegrammen met gelukwensen die Hitler ontving waren afkomstig van de Arabische leiders uit de regio. In Syrie werd Hitler 'Abu Ali' genoemd, in Egypte bedacht men hem met de naam 'Muhammed Haider'. De idee dat Hitler beter kon gemeden worden omdat hij bekend stond als een racist die mogelijk op hen kon neerkijken omdat zij tot een ander ras behoorden leefde geheel niet onder de Arabische bevolking. Wel integendeel: Het enige dat hen aan hem opviel was dat hij een virulent jodenhater was, dat hadden ze dus gemenschappelijk... Inplaats van wederzijds vertrouwen was er dus eerder sprake van wederzijdse aantrekkingskracht. Ten tijde van de Tweede Wereldoorlog was nazi-Duitsland voor Iran bijvoorbeeld de grootste buitenlandse handelspartner. Hitlers plaatsvervanger Rudolf Hess was zelfs geboren in Alexandrie als de zoon van een welvarend koopman die in Egypte lucratieve zaakjes deed. De contacten van de nazi's met het Arabische volk waren opperbest.

Het pact dat Hitler sloot met de Groot-Moefti van Jeruzalem toen die bij hem op bezoek kwam op 30 November 1941 moet logischerwijze dan ook een meer solide basis hebben dan het pact met Stalin dat bij voorbaat geen schijn van kans had gezien beider rivaliteit. Op de middag van 1 juli 1942, tijdens een van zijn 'Tafelgesprekken', blikte Hitler dan ook tevreden terug op zijn ontmoeting met de moefti Al-Husseini: 'De Grote Moefti is ook een realist in plaats van een dromer wanneer het politiek betreft. Met zijn blonde haar en blauwe ogen geeft hij de indruk dat hij (...) iemand is met meer dan 1 Arier onder zijn voorouders. (...) Zijn uitzonderlijke wijsheid plaatst hem op bijna gelijke voet met de Japanners.' (8) Robert Payne is zowat de enige Hitlerbiograaf die de nauwe betrekkingen tussen Hitler en de Moefti heeft onderkend en hiervan ook melding maakt in zijn boek: 'De Groot-Moefti van Jeruzalem had Hitler verteld dat hij door de Arabieren aanbeden werd en met Arabische legers zou hij Jeruzalem en Delhi, Teheran en Samarkand binnentrekken.' (9) Gedurende hun onderhoud zou de Moefti Hitler herhaaldeijk bedankt hebben voor zijn betrokkenheid bij de Palestijnse zaak. De ontmoeting leverde meer dan bevredigende resultaten op voor beide partijen: De Moefti had van Hitler de verzekering gekregen dat hij de joden zou aanpakken in het Midden-Oosten van zodra zijn troepen daar vaste grond aan de voeten zouden krijgen, in ruil zou de Moefti zich engageren om zoveel mogelijk moslims in te lijven bij het leger van de Fuhrer. Daartoe werd in de Balkan een speciale divisie opgericht die haast uitsluitend bestond uit moslims die de insignes van de SS mochten dragen.Deze Bosnische divisie droeg de naam 'Handschar'. De legioenen namen deel aan massamoorden op duizenden Servische verzetsstrijders, joden en zigeuners. Hele dorpen werden in de as gelegd. Zelfs de Duitsers waren geschokt door de wreedheid van deze islamitische SS'ers: Enkelen zouden zelfs de harten van hun slachtoffers hebben uitgerukt. Voor de geestelijke verzorging van de divisie werden Bosnische imams speciaal in Duitsland opgeleid.

Iedereen in het Midden-Oosten wist en weet dat er een link bestaat tussen de Palestijnse terreur en het nazisme, die liep via de Moefti, die na de oorlog ongehinderd kon uitwijken naar Egypte waar hij in 1948 asiel verkreeg. Dat de PLO leider Yasser Arafat, die in werkelijkheid geboren werd met dezelfde achternaam als de Moefti, Al-Husseini, ofschoon hij geen familie was, hem desondakns liefkozend "mijn oompje" noemde zegt veel over de mate waarin de gesprekspartner van Hitler werd geapprecieerd door de terroristische PLO. In haar boek 'Eurabie, de geheime banden tussen Europa en de Arabische wereld' beweert de joodse historica Bat Ye'or zelfs dat met name dankzij deze uitwisseling van strijdkrachten tijdens de wereldoorlog een der grootste islamitische gemeenschappen in Europa zich heeft kunnen vestigen in Duitsland: 'Recent onderzoek naar de moskee van Munchen, die door de Moslimbroederschap wordt beheerd en door terroristen bezocht wordt, heeft de grootschalige inlijving van islamitische soldaten uit Centraal-Azie aan de nazilegers in de Tweede Wereldoorlog aan het licht gebracht. (...) Na de nederlaag zochten deze islamitische collaborateurs hun toevlucht in Keulen en Munchen. Onder toezicht van een hoge nazi-ambtenaar vestigden ze daar de grootste islamitische gemeenschap van Europa.' (10) Munchen dus... Niet toevallig de bakermat en hoofdzetel van Hitlers politieke beweging. En verder stelt de schrijfster vast: 'Na de Tweede Wereldoorlog ontstond er opnieuw een antisemitische en anti-Amerikaanse Euro-Arabische as. Deze bestond aanvankelijk uit Europese nazistische en fascistische bewegingen die voornamelijk door de Arabische Liga werden gefinancierd.' (11)

Op het Neurenberg tribunaal en later ook op het Eichmann proces kwam aan het licht dat Nazi-Duitsland reeds in de jaren '36-'39 Al-Husseini's gewapende opstand tegen de joden in Palestina financierde. Op het Eichmann tribunaal verklaarde Dieter Wisliceny, de vroegere rechterhand van de beklaagde: 'De Moefti was 1 van de aanstichters van het systematische uitroeien van de Europese joodse gemeenschappen en was een collaborateur en adviesgever van Eichmann en Himmler in de uitvoering van hun plannen (...) Hij was een van Eichmanns beste vrienden en heeft hem voortdurend aangespoord met de uitroeiing plannen aan te vangen. Ik hoorde hem zeggen, vergezeld van Eichmann, dat hij incognito de gaskamers had bezocht in Auschwitz.' Niet voor niets schreef de Moefti later het voorwoord bij de Arabische vertaling van Mein Kampf waarin hij Hitler de hemel in prees. Voor de uitvoering van zijn holocaust zocht Hitler ook inspiratie bij de Armeense genocide waarvan de slachtoffers -merendeel Christenen- werden uitgemoord door Turkse islamieten. Toen Hitler in een speech op 22 augustus 1939 zijn plannen voor de invasie van Polen bekendmaakte en daarbij vermeldde dat hij van de gelegenheid zou gebruikmaken om terloops mannen, vrouwen en kinderen weg te zuiveren met behulp van doodseskaders uitte hij zijn onbezorgdheid over de internationale kritiek die deze operatie met zich mee zou brengen: 'Wie, tenslotte, spreekt vandaag nog over de uitroeiing der Armeniers?' vroeg hij zijn publiek retorisch. De methode om een treinwagon vol te stouwen met 90 mensen en ze daar dagenlang gevangen te houden terwijl die maar plaats kon bieden aan maximaal 36 mensen, zodat de meeste arrestanten stierven door angst of ontbering, had hij precies afgekeken van de Turken die deze moordtechniek toepasten op de Armeniers. In de jaren dat Hitler en de zijnen furore maakten kende ook Egypte een broeihaard aan nazi-sympathieen. De partij 'Jong-Egypte' spande de kroon als het er op aankwam de nazi's te bejubelen en te imiteren. Zij hadden stormtroepers en hanteerden identieke slogans als "1 Volk, 1 Partij, 1 Leider" tijdens hun opgemerkte fakkeloptochten waarbij ze zich voordeden als prive-militie naar het voorbeeld van SS en SA.

Het antisemitisme deelden zij zozeer dat zij opriepen om alle joodse ondernemingen te dwarsbomen en alle joden, waar mogelijk, fysiek aan te vallen. Een van de prominentste leden dezer partij, Nasser, ontpopte zich later tot president van het land. Onder zijn bewind werd Egypte een toevluchtsoord voor allerhande nazi's op de vlucht voor hun rechters. Nasser trad op als beschermheer van diverse nazi's die in het Rijk van Hitler hoge posten hadden bekleed: Zo bombardeerde hij ene Joachim Daumling tot chef van de Egyptische staatspers. Een ander nazi-kopstuk, Johannes von Leers (die ten tijde van hitler mee invulling gaf aan de Nazi-ideologie en in 1932 een gezaghebbende biografie over de Fuhrer liet verschijnen) zich tot de islam en liet hij zich omdopen tot 'Omar Amin Johann von Leers'. En de SS-generaal verantwoordelijk voor de uitroeiing van de Oekraiense joden werd zelfs benoemd tot Nassers persoonlijke lijfwacht. Otto Skorzeny, een andere bekende uit Hitlers entourage, heeft Nasser geholpen bij de uitbouw van diens geheime dienst. Yasser Arafat op zijn beurt zou bij diezelfde Skorzeny een militaire opleiding hebben genoten. Ook buurlanden van Egypte lieten zich niet onbetuigd als nazi's in nood opvang zochten. Zo vond de beruchte oorlogsmisdadiger Alois Brunner (verantwoordelijk voor niet minder dan 130.000 moorden!) onderdak in de Syrische hoofdstad Damascus waar hij jarenlang fungeerde als adviseur van de Syrische Genreale Staf. Het is dus verkeerd om te denken dat op het einde van de oorlog de nazi's enkel uitzwermden richting Zuid-Amerika om daar mee te werken aan de ondersteuning van rechtse dictaturen; een evenredig groot aantal van hen zocht en vond ook makkelijk asiel in een reeks Arabische landen, onder hoge bescherming van de toenmalige bewindslieden en diens opvolgers. Dat deze landen zich zo gastvrij opstelden voor deze nazi's van de ergste categorie die de totale vernietiging van het joodse volk op het oog hadden zegt veel over hun intenties met betrekking tot de overlevende joden die nu trachten Israel te behoeden als hun eigen staat en veilige thuishaven. VRT-journalist Jef Lambrecht schreef eerder al een onthullend boek over de bestaande connecties tussen (neo-)nazi's en de islamitische aartsvijanden van Israel, getiteld 'De zwarte wieg' (12) Kennelijk hebben beide groepen elkaar reeds sedert jaar en dag geholpen in hun onstuitbare opmars en hebben beide partijen elkaar een dure eed gezworen: 'Áls wij het jodendom niet kunnen vernietigen, dan jullie maar!' De genegenheid en toewijding gaat in elk geval in beide richtingen. Tijdens de tweede en derde golfoorlog ('Desert Storm' en 'Desert Fox') zijn Europese neo-nazi's vrijwillig naar Irak afgereisd om er mee te vechten aan d ezijde van Saddam Hoessein om er frontervaring op te doen. David Duke, ex-leider van de Ku Klux Klan en bezieler van de neo-nazi beweging Stormfront gaf in 2005 nog een fel anti-joodse speech voor de Syrische televisie. Pittig detail: onlangs nog logeerde deze zelfde Duke nog bij een Vlaams Belang gemeenteraadslid van Sint-Niklaas. Bekend is ook dat de Oostenrijkse extreem-rechtse politicus Jorg Haider, die nauwe betrekkingen onderhoudt met neo-nazi's, in februari 2002 een plechtig bezoek bracht aan de Irakese dictator Saddam Hoessein, op het moment dat de hele wereld zich van deze laatste afkeerde, sedert algemeen geweten was dat hij ondermeer een compleet Koerdisch dorp had uitgemoord met gifgas. In zijn biografie van Haider noemt Tom de Smet de voor neo-nazi versleten Haider 'De zelfverklaarde "vriend der Arabieren" die ook goede contacten heeft met de Libische leider Muammar Kaddafi.' Verder schrijft hij: 'Kaddafi omschreef Haider in 2000 als een 'bondgenoot in de strijd tegen het zionisme.' En de Egyptische krant Al-Ahram zag hem als 'een van de weinige Europese politici die geen angst voor joden heeft.' (13)

11 September: bedacht door Hitler?

In september 2004 berichtte het inmiddels ter ziele gegane Vlaamse tijdschrift 'Deng' (14) reeds over de sterk toenemende Hitler-idolatrie in het Midden-Oosten. Dat was drie jaar na de afgrijselijke aanslagen van 11 september 2001, die werden toegejuichd door zowel islam-fundamentalisten als neo-nazi's. New-York, de plaats waar de Twin-Towers de skyline domineerden wordt immers gezien als de stad in Amerika met de grootste joodse populatie. Wie Hitlers 'Tafelgesprekken' er op naleest komt met een schok tot de bevinding dat deze vreselijke aanslagen oorspronkelijk wellicht niet bedacht werden door Al Qaida maar door niemand minder dan Hitler zelf! (met dien verstande dat de Twin Towers toen nog niet gebouwd waren toen Hitler er aan dacht 'wolkenkrabbers' te treffen te New-York) Op de avond van 28 augustus 1942 zegt Hitler namelijk: 'De diepgang van de fundamenten van enkele wolkenkrabbers in New-York bedraagt wel zeventig meter en het aanleggen van de cementen fundamenten vereist een druk van zes of acht centenaren. Een luchtaanval zoals die op Londen zou een verwoestend effect hebben op New-York. Het zou fysiek onmogelijk zijn het puin te ruimen (...)' (15) En inderdaad: Het laatste puin van Ground Zero was opgeruimd in mei 2002, pas negen maanden na de verwoestende aanslagen! Ook Speer maakt in zijn memoires melding van Hitlers obsessie om ooit de wolkenkrabbers van New-York tot doelwit te maken: 'Hoewel de vervaardiging van een vliegtuig met een vliegbereik tot aan New-York ook onder normale productieverhoudingen jaren nodig zou hebben, verloren Hitler en Saur zich in een roes over de verschrikkelijke psychologische uitwerking die een bomaanval op de wirwar van straten tussen de wolkenkrabbers moest hebben.' (16) Vermits boeken van en over Hitler gretig aftrek vinden in het Midden-Oosten is het niet ondenkbeeldig dat de terroristen van 11 september na het lezen van deze passages geinspireerd werden tot hun plan. Het is alleszins merkwaardig te moeten vaststellen dat de moslimsamenzweerders van 22 september woonachtig waren in Duitsland, voornamelijk Hamburg, dat ze daar -als universiteitsstudenten- hun morbide plannen ook bedachten en tot in de puntjes voorbereidden. Of ze daarbij ook hulp hebben gekregen van Duitsers met een neo-nazi achtergrond is (voorlasnog) niet geweten.

NOTEN:

1) 'Hitlers Tafelgesprekken 1941-1944', Amsterdam, De Prom, derde druk 2005.

2) idem, pag. 110

3) idem, pag. 299

4) idem, pag. 393

5) idem, pag. 467

6) idem, pag, 468

7) Albert Speer, 'Herinneringen dl.1', pag.118. Baarn, Torenboeken, 1970.

8) 'Hitlers Tafelgesprekken', pag. 420 (zie 1)

9) Robert Payne, 'Hitler, Een leven voor de dood', pag, 335, amsterdam, Elsevier. 1974.

10) Bat Ye'Or, 'Eurabie, De geheime banden tussen Europa en de Arabische wereld', pag. 47, Amsterdam, Meulenhoff, 2008.

11) idem, pag.45

12) Jef Lambrecht, 'De zwarte wieg', Antwerpen, Houtekiet, 2003.

13) Tom de Smet, 'Jorg Haider, Makelaar in ongenoegen', pag.190, Antwerpen, Houtekiet, 2003.

14) Deng maandblad - nr.16, september 2004.

15) 'Hitlers Tafelgesprekken', pag. 516 (zie 1)

16) Albert Speer, 'Herinneringen dl.2', pag.200 (zie noot 7)

 

 

 

14:47 Gepost door Olivier Bronselaer (oprichter partij PROTEST) / U KAN EEN REACTIE PLAATSEN OP DIT BERICHT in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |